waar’t die kerk die pad byster geraak (3)

My akademiese teologiese studies fokus op ‘n veld met die naam “publieke teologie”. ‘n Vreemde veld, sou baie sê, want is teologie dan nie supposed om inherent publiek te wees nie? ‘n Kort geskiedenis-lessie is in orde: Vanaf ongeveer 325 n.C tot iewers in die 20ste eeu wat die Christelike geloof in die weste die norm, en een of ander kerk staatskerk, partymaal amptelik, ander kere nie-amptelik. Ons noem hierdie tyd “Christendom”, waar die kerk in ‘n groot mate beheer gehad het oor hoe baie dinge in die wêreld in die Weste gewerk het.

Toe ons egter aan die ander kant uitkom, post-Christendom, kom ons skielik agter dat die kerk sy publieke stem verloor het! Ons weet nie hoe om oor publieke vraagstukke iets te sê as ons nie in een of ander bevoorregte posisie is nie. Maar die pre-Christendom kerk en teologie was inherent publiek gewees. Dit was deur en deur besig om te praat oor die issues van die dag, die politiek, ekonomie, sosiale vraagstukke. Jesus se prediking was publiek gewees.

Iewers in die tyd van Christendom het die kerk die pad byster geraak. Ons het ‘n private godsdiens geword. Dominees moes praat oor private sake, en vir wie ek stem of wat ek met my geld maak het niks met my mede-gelowiges uit te waai nie. Baie glo dis hoe dit hoort, ek dink die kerk het sy pad byster geraak, ons moet weer ons roots ontdek…

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s

%d bloggers like this: