Die krisis is groter as wat Vice beskryf

Julie 21, 2011

But I also think our country has long needed brilliant and honest academics, such as Vice, to place their ideas within the public space where they could have the greatest reach. No topic deserves such treatment more urgently than the permanent elephant in any South African room — race. So, allow me to rehearse Vice’s reflections and to engage them.

McKaiser, Confronting Whiteness

Ek deel McKaiser se gevoel. Ek dink ons het stemme soos die van Vice nodig, en as ek na die kommentaar die laaste paar weke op die massas artikels (en die inhoud van van hierdie artikels) luister, dan raak ek net meer oortuig dat ons Vice baie ernstig moet lees, moer verstaan waar sy verdaan kom, sodat ons vanuit hierdie tipe self-refleksie vorentoe kan beweeg. Daarom dat ek versoek dat ons begin deur by Vice stil te staan.

Dit gesê, daar is ‘n paar plekke waar ek ernstig kritiek wil lewer, nie teen Vice nie, maar amper om Vice se argument ‘n stap of twee verder te vat.

In kort, twee sake wat ek wil noem: Ek dink Vice het ‘n oordrewe klem op die politiek, en mis daarom ander belangrike dele van die publieke sfeer, en ek dink Vice het ‘n oordrewe klem op Apartheid, en mis daarom die groter geskiedenis.

Disclaimer: ek weet Vice het ‘n akademiese artikel gepubliseer, en dat hierdie konteks vra dat argument so gefokus as moontlik geskryf word, en nie die hele wêreld se vrae op een slag moet aanspreek nie. Ek wil dus nie impliseer dat Vice nie self aan hierdie twee sake kan dink nie, ek glo sy kan, en het al, maar ek dink dis belangrik dat dit verwoord word, en wil begin deur dit hier te doen.

Dit gesê, kom ek verduidelik. My argument begin bietjie persoonlik. Vice skryf:

While I am not an Afrikaner and so have escaped the taint that identity brings with it, I am a white South African, undeniably a product of the Apartheid system and undeniably still benefiting from it.

Daar is ‘n voetnote by waarin sy haar erns met haar eie posisie benadruk, en dit duidelik maak dat sy nie dink dat skuld net aan Afrikaners gekoppel moet word nie. Maar wat natuurlik nie genoem word nie, is wie Vice dan nou is? My doel is nie tipiese English-bashing nie, maar ek dink op hierdie punt laat Vice ‘n geleentheid verbygaan om die groter konteks waarbinne Apartheid ontstaan het, en haar eie verbintenis tot hierdie groter konteks, uit te wys.

Een frase uit Steyn se werk trek dit mooi bymekaar:

Apartheid was “a logical, if extreme, interpretation of the trope of modern Western whiteness”

Melissa Steyn, “Whitenss Just Isn’t What It Used To Be”, pxxxi

Later haal sy Nadine Gordimer aan:

As extraordinary obdurate crossbreed of Dutch, German, English, French in the South African white settler population produced a bluntness that unveiled everyone’s refined racism: the flags of European civilization dropped, and there is was, unashamedly, the ugliest creation of man, and the baptized the thing in the Dutch Reformed Church, called it apartheid, coining the ultimate term for every manifestation, over the ages, in many countries, of race prejudice. Every country could see its semblances there; and more peoples.

Melissa Steyn, “Whitenss Just Isn’t What It Used To Be”, p24

Beide kante is belangrik. Apartheid was die ekstreme vorm van rassistiese strukture in die wêreld, maar dit was nie uniek nie. Dit was ingebed in ‘n groter geskiedenis van kolonialisme. Hierdie woord is vreemd genoem weggelaat uit Vice se argument uit. Dit is jammer, want ek dink dit sal help om ook die vreemde posisie van ander witmense, hulle wat nie Afrikaners is nie, of selfs nie Suid Afrikaners is nie, se rol in ongeregtigheid, en se voortgaande bevoorregting, in die gesprek in te dra.

Dit bring ons egter by die tweede punt. Ek dink Vice plaas ‘n oordrewe klem op die politiek. Vandag word die wit posisie nie deur politiek in plek gehou nie, maar deur ekonomiese en intellektuele faktore. Dit gaan oor woorde, oor interpretasies van die verlede en hede, en dit gaan oor wie die beursie dra. As ons die ongeregtigheid wat met die wit posisie gepaardgaan dus wil konfronteer, dan sal ons moet kyk na veel meer subtiele meganismes as bloot wie besluit hoe die land regeer moet word.

Saam met dit sal ons dan ook weereens die internationale aard van die wit posisie moet verstaan. My bevoorregting is nie net Apartheid nie, maar dit is ook die feit dat daar ‘n internationale gemeenskap van witmense is wat vir eeue lank ‘n disproportionele deel van die bronne van die wêreld bymekaargemaak het, en daarmee hulle wat die wit posisie gedeel het bevoordeel het. Dit is ook omdat daar ‘n internationale gemeenskap van filmhuise, koerante, skrywers, bloggers ens is, en dat hierdie mediums tot ‘n oordrewe mate in wit hande is, en die saak van hulle wat wit is bevorder.

Om kolonialisme te onthou, en die effek daarvan nie net op die onderdrukking van hulle in Afrika en die Amerikas nie, maar ook in hoe dit Europa en die gepaardgaande ideale wit posisie bevorder het, help ons om te besef ons is nie in proses om 50 jaar se ongeregtigheid van Apartheid te reg te stel nie, maar 300 of 400 jaar van ongelyke wetgewing, en van bronne wat disproportioneel na die Noordelike halfrond, en na die bankrekeninge van wittes oralsoor, versprei is. Om te besef dit gaan nie net oor die politiek nie, help ons om te onthou dat rassisme op alle vlakke van ons bestaan funksioneer, en dat om een aspek aan te spreek nie die hele sisteem gaan verander nie.

Nadat ons dus by Vice stilgestaan het, maar voordat ons te vinnig sê witmense het deur hulle eie wit subjektiwiteit gewerk, sal ons die grootsheid, beide in tyd en skaal, van die manier hoe wit mense gesosialiseer is moet verwerk.

Advertisements